Sprawdzone domowe sposoby

Pluskwiaki

Poza pluskwą domową, do rzędu pluskwiaków różnoskrzydłych zaliczamy jeszcze 40 tysiący gatunków w obrębie 18 rodzin.

Wielkość ciała tych owadów waha się od 1 do 100 mm. Ciało ma kształt owalny, często spłaszczony grzbietowo-brzusznie, a charakterystyczną cechą jest budowa narządów kłująco-ssących: wysuwalna kłujka jest w wielu przypadkach znacznie dłuższa od całego ciała i przebiega od głowy po stronie brzusznej ku tyłowi ciała, składa się z czterech elementów utworzonych z żuwaczek i szczęk, i otoczona jest pochwą z przekształconych warg. Odnóża owada przystosowane są do biegania. Pluskwiaki różnoskrzydłe mają dwie pary skrzydeł, z których przednie są zgrubiałe i tworzą tzw. półpokrywy. U niektórych gatunków ulegają one redukcji i owady - głównie samice - pozbawione są zdolności latania. Większość pluskwiaków ma jedno pokolenie w ciągu roku, a samica składa jaja natychmiast po kopulacji. Larwy linieją 5 razy.

Większość pluskwiaków różnoskrzydłych odżywia się sokami roślin, pozostałe - krwią ssaków i ptaków lub jak pluskwa domowa - krwią człowieka.

W zatułowiu owada znajdują się gruczoły wydzielające ciecz o silnym, charakterystycznym dla pluskwiaków zapachu, który ma odstraszać potencjalnego wroga. Niektóre z pluskwiaków mogą ją wytryskiwać na odległość kilkunastu centymetrów.

Liczne gatunki pluskwiaków różnoskrzydłych są szkodnikami upraw, niszczącymi rośliny przez wysysanie ich soków. Poza tym przenoszą bakterie i wirusy chorobotwórcze.

Pluskwiaki są owadami z przeobrażeniem niezupełnym, w którym występują tylko trzy fazy rozwojowe: jajo, larwa i owad dorosły, przy czym larwy budową i sposobem życia podobne są do owadów dorosłych.

Pluskwiaki należą do owadów kosmopolitycznych i spotkać je można zarówno na wysokości do 5000 metrów n.p.m., jak i w nizinnych, tropikalnych dżunglach. W Europie środkowej z owych 40 tysięcy gatunków żyje tylko około 2 proc.

Innym rodzajem pluskwiaków są owady należące do rzędu równoskrzydłych, z podgromady owadów uskrzydlonych. Jest ich również około 40 tysięcy gatunków, z których większość żyje w rejonach tropikalnych i subtropikalnych. Wielkość ich, jak w rzędzie różnoskrzydłych, jest bardzo zróżnicowana. Żywią się tylko płynnym pokarmem roślinnym spożywanym za pomocą kłujki, zbudowanej tak jak u pluskwiaków różnoskrzydłych. Obie pary skrzydeł są z reguły błoniaste, o pełnej zdolności do lotu. Tylko wśród kilkunastu gatunków przednia para skrzydeł jest zgrubiała i tworzy pokrywę ograniczającą możliwość latania.

Liczne gruczoły wytwarzają wydzielinę woskową, która niekiedy pokrywa całe ciało owada. Wydzielina niektórych owadów, np. czerwca, używana jest w przemyśle chemicznym, a odchody pewnych gatunków mszyc, zwane spadzią, bardzo bogate w węglowodany, są chętnie zjadane przez pszczoły. Korzyści te jednak nie równoważą szkód powodowanych przez pluskwiaki. Poza bezpośrednią szkodliwością, jaką jest pozbawienie rośliny soków - przenoszą one choroby wirusowe roślin. Do szczególnie groźnych szkodników na polach i plantacjach należą na przykład skoczki i koliszki. Zaś pluskwiaki z podrzędów mączlików, mszyc i czerwców niszczą nasze rośliny ozdobne w mieszkaniach.